Ile mam cię prosić?
Włącz jakąś muzykę dla Manuelzão.
Spójrz, kto idzie!
Witam, panie Jonas.
Jak się masz?
Co słychać?
- Jest pan gotowy. - Widzisz, jak to jest? „Pan".
Słyszysz, Zezinho?
- Zostajesz na karnawał? - A niby gdzie?
O co ci chodzi? Karnawał jest zajebisty.
Tak?
Dzisiaj jest ciężko.
Dam ci coś na rozweselenie.
Jesteś zbyt przybity.
Spójrz, kto przyszedł zjeść z rodziną.
Cześć, Miriam.
O co chodzi? Masz jakiś problem?
On nie zadaje się z nami.
Z tobą? Po co?
Nigdy stąd nie wychodzisz. Idź po swoje rzeczy.
Napij się.
- Ja nie piję. - Co takiego?
Mam coś dla ciebie.
Na osłodę życia.
Jesteś posępny a to przecież karnawał.
Weź to.
Możesz iść.
Ten mały jest za tego grubasa.
Jest lojalny. Każdego dnia.
A to, żebyś się zabawił.
Ale zrób nam przysługę. Idź tam w cień.
Melanina ci nie pomoże.
Kiedy gdzieś pójdziemy?
Jest karnawał. Jestem zajęty.
Daj spokój. Poświęć mi trochę czasu.
Nie dasz nawet całusa? Kiedyś cię dorwę.
Czekaj.
Nie masz dziś lekcji?
- Nauczyciel nie przyszedł. - Wiem.
Nie wiesz, co się stało.
Branca wróciła.
- Co? - Wróciła i prawie by mnie zabiła.
- Cześć, Jander! - Branca?
Dawno cię nie widziałam.
Przepraszam. Prawie bym cię przejechała.
Fe? Czekaj.
Jestem taka zakręcona.
Możesz wyjść. Jestem już w drodze.
- Jak leci, Jander? - Dobrze.
A jak tam twój brat?
Widziałem samochód, ale nie ją. Myślałem, że to ktoś inny.
- Kto? - Branca, stary.
Zapytam mamę, czy chce zjeść w domu. Wejdziesz?
- Tylko tędy przechodziłem. - No wchodź. Nie ociągaj się.
Chodź!
Co tam?
Załatwione?
- Kto to? - Kolega.
Halo, kto tam?
To ja, Jonas.
Co słychać, Antonia?
W porządku. Twojej mamy tu nie ma.
Cześć.
W czwartki jest przecież na zakupach.
Chodź tu, Pulga.
Chyba nie macie co robić w domu.
Nie szukają dla niego opieki na czas karnawału?
Nie wiem. Dowiem się.
Jeśli Branca zostanie, to pewnie nie.
Ale ona robi, co chce.
A ty? Nosisz takie ładne ubrania.
Skąd masz na to wszystko pieniądze?
- Nie masz pracy. - To nie twoja sprawa.
Cześć.
Dorosłeś.
A ty, Jans? Dobrze, że żyjesz.
Gorąco dziś, co?
Bardzo, jak na karnawał.
Gdy wychodzisz, przyzwyczajasz się do tego.
Nie miej jej tego za złe, Jonas. To samo jest ze mną.
Wszyscy chcą wiedzieć, gdzie jestem i dokąd idę.
To dopiero utrapienie.
A co u ciebie?
W porządku.
- Co porabiałeś? - Robię, co chcę.
- Jesteś z kimś? - Co?
- Jesteś z kimś? - Nie.
Nie?
Dlaczego?
Fe?
Wejdź.
Idzie kolejny obibok.
Cześć.
- Jak leci? - Wezmę torebkę.
- Co za czujność? - Właśnie do ciebie szedłem.
Mam dla ciebie prezent.
Prezent?
Jaki prezent?
Jesteś cholernie bezczelny.
Bezczelny?
- Dorastałem tu. - W pokoju służącej.
- Masz. - Dawaj.
Biedna ta twoja matka.
Chodźmy.
Cześć.
Chodźmy, Jans.
Na razie, chłopcy.
Cześć, mamo. Dzień dobry, pani Rito.
Już wychodzicie?
Przyszliśmy tylko zapytać, czy mama zje w domu.
- Ale chyba nie może wyjść. - Pewnie, że nie mogę.
I nie lubię, jak dzieci nachodzą mnie w pracy.
- Jander? - Tak?
Poczekaj na mnie u Pérola.
- Dobrze. - Potrzebujesz pomocy?
Nie.
W porządku, Jonas.
Skąd wiesz, że wróciła?
Pójdę już.
- Do widzenia, pani Rita. - Do widzenia.
Co słychać?
- Jak tam, Andre? - Jak leci?
Dobrze.
Nareszcie jesteś.
Nie mogłem cię znaleźć.
Potrzebuję cię przy wielorybie.
Tak, wiem.
Potrzebuję go na jutro.
- Pójdę już, Nestor. - Inaczej będziesz miał kłopoty.
Nie martw się.
- Wygląda coraz lepiej. - Zobaczysz na paradzie.
Jander.
Wiesz, gdzie jest Derval?
Nie.
Nie otworzył dziś warsztatu?
- Nie wiem. - Jander.
Na pewno nie wiesz, gdzie jest twój ojciec?
Widziałem, jak z kimś rozmawiał,
że wypróbuje silnik.
Jezu, już?
Zrób coś dla mnie.
Idź do baru. Ja nie mogę teraz wyjść.
Nie chcę, żeby Derval pił.
Ja pójdę, mamo.
- Nestor cię szukał. - Wiem. Rozmawiałem z nim.
Byłem przy wielorybie.
Nie ma kilku kawałków. Jutro będzie gotowy.
Chodź, Jander. Poszukajmy pijaka.
No chodź.
- Nie ociągaj się. - Czekaj.
Tylko się nie bij, Jonas.
- Rossa wciąż jest u twojej siostry? - Czemu chcesz to wiedzieć, Derval?
Widzisz, Serginho?
Ważne, że w tym roku Pérola Negra da czadu.
W tym roku awansujemy.
- Na pewno. - Moje szczęście! Chodź tu, mój synu!
- Chodź. - Wypij z ojcem piwo.
To jest...
książę Vila Madalena. Mój syn.
Dajcie mu kieliszek.
- Jonas... - Wznieśmy toast.
Czemu nie, chłopcze?
- Co z tobą? - Chłopak jest niegrzeczny.
To Janice tak go wychowała. Niech idzie.
Niegrzeczny.
- Jan. - Cześć, Branca.
Dziś jest próba, a jedyna sukienka, jaką mam, jest podarta.
Nie wybierasz się z rodzicami do domku na plaży?
Ja wszystko organizuję.
Dawno nie byłam na karnawale.
- Zostanę sama w domu. - Wiem.
- Będziesz z Fe. - Nie.
Ale dziś muszę wyglądać pięknie.
Co tam robisz?
Naprawiam światło w wielorybie.
Jesteś jak „mini tancerz"?
- Nie „mini", młody. - Młody?
Młody tancerz.
Czekam na swoje ubrania.
Nigdy nie są gotowe.
Rany!
Ale to wielkie.
Karnawał jest do luftu.
- Jest super. - Że co?
To wymówka, żeby się upić.
Nie idziesz na próbę?
Podobno ma być fajnie.
Fajnie?
To baw się dobrze.
Ja skończyłem. Wracam do domu.
Przebiorę się i wyprowadzę psy.
- Zostaniesz? - Tak. Idź.
- Andre, już skończyłem. - Dzięki.
Chodź tu. Przyjemny dzionek.
Mam coś dla ciebie.
Wybywam na czas karnawału. Zajmiesz się Manuelzão.
Potrzebuje troskliwej opieki,
wody, jedzenia...
Jasne.
- Mam go wyprowadzać? - Żadnych spacerów.
To nie jest konieczne. To klucz do bramy.
Trochę gotówki. Z nimi to się nie uda.
Wyobrażasz sobie mojego psa z nimi w karnawał?
- Sam rozumiesz. - Tak.
Dandão,
przyjechała ta biała dziewczyna.
Była tu?
Nie widziałem jej.
Jedyna biała rzecz tutaj, to ty, Jonas.
Twoja woda.
Włożysz coś pod to?
- Chyba nie włożysz tylko tego. - Mam do tego sukienkę.
Jest zbyt fikuśne.
To była moja pierwsza gra video.
To lampa twojej mamy.
Ten fotel.
Telewizor, wieża...
Czy „Jander" to połączenie imion „Janice" i „Dervala"?
Nic mi nie mów!
To Derval chciał pomścić swoich rodziców.
Derci i Valdirene.
A skąd się wzięło imię Jonas?
Na szczęście. By chłopak nie był jak jego matka.
No wiesz, ten biblijny prorok?
Ten buntownik.
Proszę, Branca.
Sukienka jest gotowa.
Zobaczmy.
Jesteś piękna.
Teraz wyjdź, bo ja też chcę być taka.
Bądź piękna!
To cześć.
Dziękuję.
Cóż to za cud!
Dwa razy pod rząd.
Jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi.
- Co tu robisz? - Próba u Pérola.
Musiałam naprawić sukienkę.
Idziesz?
Jeśli tak, będzie trzy.
- Trzy co? - Trzy razy pod rząd.
A może być i cztery.
Jonas.
Dzwonił pan Osvaldo. Pytał, czy nie wyprowadzisz jego psów.
Ta ślicznotka nie jest dla ciebie.
Cześć.
- Zapomniałaś o mnie? - Dlaczego?
Musiałem skakać przez bramę.
- Była zamknięta? - Tak.
Może wiatr ją przymknął.
Ważne, że jesteś.
Czekałem na to cały dzień.
Bardzo cię pragnę.
Ale wino?
Ten upał nas wykończy.
- Niemożliwe. - Chciałam być romantyczna.
Czekaj.
Usiądź.
Pérola jest na paradzie. Nie mamy za wiele czasu.
Zabawmy się.
Czy wszystko już ustalone?
Berro zadba o interes.
A twój głupi przyjaciel zajmie się moim psem.
Kto, Jonas?
Książę.
Jonas?
Co ty tu robisz?
Oszalałeś? Co tu robisz?
Nie!
Jonas, puść go.
Cholera.
Gdzie się podziewałeś?
Nie było cię od dwóch dni.
- To nie fair. - Ciszej.
Nie pokazałeś się na paradzie.
Co się stało?
- Biłeś się? - Nie pytaj.
- Jesteś brudny. - Nie pytaj.
Rób, co mówię.
Widziałeś materac w szafie?
Przynieś go.
Co powiem mamie?
Powiedz, że pilnuję samochodów na paradę.
- W Sambadrome? - Tak.
- Dlaczego? - Bo mam nową pracę.
Pospiesz się.
Hej.
Przynieś też ubrania.
Branca.
Gdzie jesteśmy?
Co za ulga. Długo spałaś.
Podałeś mi środek nasenny?
Trochę.
Żebyś nic sobie nie zrobiła.
Napij się.
Nie bój się.
Dzwoniła pani Rita.
Wraca z plaży. Nie wie, gdzie jest Branca.
- Widziałeś ją, Jander? - Nie.
Nie poszła z nimi?
Ta dziewczyna nie lubi przebywać z rodzicami.
Może jest z tym drugim, który zaginął w nowej pracy.
- On pewnie by tego chciał. - Sprawdzę w jej domu.
Codziennie to samo. Jonas pracuje.
Jasne.
Nie za ciasno?
Co chcesz mi zrobić?
Zjedz sobie ciastka.
Musisz jeść.
Proszę pana.
Hej.
Hej, proszę pana.
Proszę pana.
Zamknij się.
Cholera.
Przestań.
Wezmę rękę. Jeśli krzykniesz, koniec z tobą.
Policja opiera się na hipotezie porwania.
Rodzina milczy,
ale nieoficjalne źródła
podają, że porywacz jeszcze się nie ujawnił.
Branca Marques zaginęła trzy dni temu.
Po co to wszystko?
Nigdy stąd nie wyjdę?
Chodzi ci o pieniądze?
Czego chcesz, Jonas?
Pobawić się w dom?
Hej.
Jander, tutaj.
- Co tu robisz? - Muszę ci coś powiedzieć.
- Mów. - Wiesz, że porwali Brancę?
Porwali?
- Mówili w telewizji. - Kto jeszcze o tym wie?
Reporter, policja, wszyscy. To było w telewizji.
Cholera.
Pokażę ci coś.
Zaufam ci.
Chodź.
Co to ma być?
Zwariowałeś?
Ufasz mi?
Czy ty
mi ufasz?
Nie zamierzałem tego.
To był wypadek.
Porwanie to nie wypadek.
Porwanie...
Więc to tak.
Dlaczego wsadziłeś ją do wieloryba?
A dlaczego nie?
Masz lepszy pomysł?
Tu,
bez parady, nie ma nikogo.
A jeśli Pérola wygra?
- Jeśli co? - Jeśli wygra?
Parada i tak jest w sobotę.
A co jest dziś?
- Wtorek. - Więc...
- Mamy czas. - Skończ z tym.
- Nie można tego zakończyć. - Dlaczego?
Bo nie.
- To porwanie, bracie. - Mów ciszej.
Nic jej nie będzie.
Co zrobisz?
Jeszcze nie wiem.
- Jesteśmy udupieni. - Mówiłem, że to był wypadek.
I przestań tak mówić.
Przepraszam.
Ile chcesz?
Ile czego?
Czy to nie porwanie? Ile zażądałeś za uwolnienie mnie?
Mylisz się, co do mnie.
Nie chciałem tego.
Trudno w to uwierzyć.
Co mi zrobisz?
To trudne, co?
Wszystko jest tu trudne. Wiesz o tym?
Pójdę tam.
Gdzie byłeś?
Pies szczeka od dwóch dni.
Jakby chciał kogoś zjeść.
Może zjadł.
Chodź tu.
No chodź.
Gdzie byłeś?
Mam nową pracę i nie mogłem przyjść.
Nic mu nie jest. Widzisz?
Uspokoił się.
A co z Dandão?
Wrócił?
Jeszcze nie.
Do tego czasu ja tu rządzę, dupku.
Idź już.
Spadaj.
Tak jest, sir.
Masz rację, sukinsynu.
Jonas.
Nie śpisz?
Jonas.
Co?
Powiedz, gdzie jesteśmy.
Proszę.
Co to jest?
Podajemy ostatnie wyniki.
Camisa Verde e Branco: 9.6.
Pérola Negra:
Dziesięć.
Wygraliśmy!
Hej, mały.
Co słychać?
Zaczekaj.
Co wiesz o dziewczynie?
- Nic. - Jak to?
Ktoś ją zabrał. Tak?
Tylko tyle?
- A twoja mama? - Co z nią?
- Twoja mama. - Co z moją mamą?
Pracuje tam, tak?
Tak.
I nic o tym nie wie.
Co mówi policja?
Nie widziałem się jeszcze z mamą.
To dla ciebie.
Powiadom mnie, jak będziesz coś wiedział.
Nie trzeba.
Miej oczy otwarte!
Pokój z tobą, bracie.
Co tu robisz?
Wyjdź.
Słyszałeś coś?
To wszystko jest dziwne.
Gang Dandão zadaje pytania.
Pytają nawet mnie.
O co?
Znasz tego grubego?
- Grubego? - Tak.
Moisesa?
Mam mu dać znać, jeśli się czegoś dowiem od mamy.
Oferował mi nawet pieniądze.
- Wziąłeś je? - Zwariowałeś?
Co jeszcze?
Wiesz, że Pérola wygrał?
I co...
Co?
Wieloryb pójdzie na paradę.
- Wiem. - Musisz to zakończyć do soboty.
Myślisz, że nie wiem?
Nie martw się o to.
To już moja sprawa.
Zostań tu trochę, dobrze?
Muszę wyjść.
- Pójdę do Vila Madalena. - Ale załatw to szybko.
- Powiedz coś jej mamie. - Już to zrobiłem.
Zachowuj się cicho.
- I nie wchodź tam. - Dobrze.
- Słyszysz? - Tak.
W porządku?
Dziękuję.
- Podasz mi wodę? - Pewnie.
Co ty tu robisz?
Twój brat nie powinien cię w to mieszać.
Jak chodzisz do łazienki?
Nie twoja sprawa.
To... gdzie to robisz?
On cię zabiera? Patrzy?
To mój największy problem...
- A co z numerem dwa? - Jander.
Przepraszam.
Problem w tym, że twój brat oszalał.
- Nawet ma broń. - Broń? Mój brat?
To gdzie jest?
Zabiera ją ze sobą.
- Musisz mi pomóc. - Nie mogę.
Przykro mi.
- Czego chcesz, chłopcze? - Jestem Jonas. Syn Janice.
To służąca. Chciałem porozmawiać z mamą.
Prosto do kuchni.
- Cześć, mamo. - Co tu robisz?
Siadaj tam. Daj mu ciasta.
- Tylko policja je nasze ciasto. - Nie chcę, Antonio.
- Nie chcesz? - Chciałem z tobą tylko pogadać.
Wiecie coś?
Gdybyśmy tylko miały jakieś wieści...
Dotychczas przysłano tylko jej pierścionek.
Nikt nic nie wie.
Cały dom jest w bałaganie.
Synku, ta sytuacja jest skomplikowana.
- Tak. - Wracaj do domu.
Witaj, Jonas.
Dzień dobry, pani Rito.
Jonas, policja nie chce, żeby przychodził tu ktoś z zewnątrz,
- nie teraz. - Błagam, Marcos.
Znamy go od dziecka. To rodzina.
Dobrze.
Skoro już tu jesteś,
- to miej oczy otwarte. - Niech się pan nie martwi, panie Marcos.
Jeśli się czegoś dowiem, dam panu znać.
Jeszcze nie poprosili o okup, ale to zrobią.
Ona żyje. Jestem tego pewien.
Wysłali jej pierścionek. Musi żyć.
Wszystko będzie dobrze, pani Rito.
Biedna kobieta.
- Wszystko dobrze? - Tak. A tam?
Wszystko pod kontrolą.
Czy ona nie jest w złej sytuacji?
Nie mogłoby być trochę lepiej?
Jak to lepiej?
Może kup jej jakieś mydło, ubrania i takie tam.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Znikąd. Tak sobie pomyślałem.
Nie martw się o to.
- Wkrótce wszystko się skończy. - Jak?
Wciąż nad tym myślę.
Idę.
- Tak szybko? - Tak.
Co?
Jak sobie radzi moja rodzina?
- Skąd wiesz, że tam byłem? - A pierścionek?
Zauważyłem, że macie sporo kamer.
- Były wtedy włączone? - Boisz się?
Były czy nie?
Nie.
Wyłączyłaś je, prawda?
Inaczej by cię zobaczyli.
- Żałuję, że tam poszedłem. - To czemu poszedłeś?
Bo się upiłem.
- Ty? - Tak, narąbałem się.
A ty zostawiłaś otwarte drzwi.
Co ty mówisz?
Myślałeś, że zostawiłam je dla ciebie?
Co ty sobie wyobrażałeś?
Że będziemy uprawiać seks?
I zobaczysz mnie nagą
jak wtedy, gdy brałam prysznic, gdy byliśmy mali,
a ty się ukryłeś?
Konkurujesz z Dandão?
- Jego już nie ma. - Zabiłeś go.
Ty mi w tym pomogłaś.
Byłaś dziwką dilera.
Dziwka.
Wiesz?
Wypłucz usta, jak ze mną rozmawiasz.
Wypłucz je, zanim powiesz coś o mnie.
Jak leci?
Dobrze?
- Chcesz zarobić? - Tak.
Serio?
Włóż 500 tysięcy w torbę od chleba i czekaj.
- Powiedz, że dziewczyna jest cała. - Jest cała.
I żadnych glin.
Wystarczy. Dzięki.
Hej, młody.
- Przyszedłem po ciebie. - To cud.
- Cud? - Tak.
Czemu?
Przecież jestem.
- Więc... - Dzięki.
- Musimy porozmawiać... - Czekaj.
- Cześć, mały. - Cześć, Moises.
Berro chce z tobą pomówić.
- Gdzie? - W barze.
- Idź do domu, Jander. - Z waszą dwójką.
- Pozwól mu... - Teraz.
Chodźmy.
Berro.
Jest przesyłka.
Podejdź tu.
Gdzie jest szef? Wrócił już?
Ty mi powiedz.
- A co mówię, młotku? - Zacznij być milszy.
Z tego, co wiem, to ty jesteś matołem.
- Więc teraz ty jesteś szefem? - Właśnie.
A co?
Życzy pan sobie czegoś, szefie?
O, tak.
Bolivia, daj to.
Dalej.
Zanieś to do playboya.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Nie teraz.
Co?
Nie teraz. Rozumiesz?
Nie. Zanieś to do playboya.
Teraz idź już.
Idź.
To bardzo dziwne.
Myślisz, że wie?
Co?
O porwaniu.
Nie. Tylko czegoś szuka.
- A ta gadka o Dandão? - Nie wiem.
Czemu to powiedział?
Nie wiem. Niech sobie myśli.
Co ci dał?
Przestań pytać. Wracaj do domu.
I to już.
- Cześć, tato. - Cześć.
- Dobrze? - Dobrze. A ty?
Ja też.
To dobrze.
Nie pogadasz ze mną?
Wciąż jesteś zły za ten taniec z twoją panną?
Przepraszam.
Gdybym wiedział, że się wściekniesz, nie tańczyłbym z nią.
Ona nie jest dla ciebie.
Jest bogata i nie lubi żebraków.
Biedne kobiety też ich nie lubią.
Pijanych biedaków jeszcze mniej.
Żeby cię wychować, wystarczy tylko pijany.
Wiesz, co się stało?
Porywacz znów się odezwał.
Chce 500 dolarów.
Pięćset.
Pięćset tysięcy.
Czy tyle ci wystarczy, smutasie?
- Idę, Jander. - On nic nie chce.
Sam już nie wiem...
Gdzie byłeś?
Nie było cię cały dzień.
Szukałem sposobu, jak się ciebie pozbyć.
Nie chcę tego robić, Branca.
Mam dla ciebie prezent.
Chcesz?
Proszę.
Ja nie umiem tego robić.
Ja to zrobię.
- Nie chcę. - Nie palisz?
Spróbuj.
Ze mną.
Podnieś ręce.
Dym wychodzi ukośnie.
- Tu? - Lubię to.
To uspokaja, nie?
My...
Ładnie pachniesz.
Wiedziałaś?
Brałam prysznic.
Dzień dobry.
Cześć.
- Jesteś głodna? - Tak.
Naprawdę?
Zrobiłem dla ciebie jajka.
Jak długo możemy tu zostać?
Przyniosłeś tu tyle rzeczy, jakbyśmy mieli tu zostać na zawsze.
Muszę iść do Vila Madalena.
- Nie rób nic głupiego. - Nie zrobię.
Sądzisz, że robię głupoty?
Na razie.
Zostawisz mnie samą?
- Tak. - Niezwiązaną?
Chyba zaryzykuję.
Chodź tu, ty zasrańcu. Cicho bądź.
Cholera.
Berro.
Mamy księcia.
Znałem kogoś, kto miał taką broń.
Teraz trudno ci skłamać.
To ty jesteś zamieszany w to porwanie.
Łapiesz?
Berro,
kim ja jestem, żeby kogoś porywać?
Powiesz prawdę.
Zobaczysz. Wiesz czemu?
Pomyśl o tych, którzy nie są cwani jak ty.
Jak twój braciszek.
I seksowna mamuśka. Dotarło?
Teraz mów.
Ile, kiedy i gdzie?
Potrzebuję czasu.
Kończę negocjacje.
Czekam do końca popołudnia.
Sukinsyn.
Długo ci to zabrało.
- Potrzebuję cię. - Do czego?
Zadzwonisz do niego.
Nie bój się, nie pozna cię po głosie.
Powiesz, żeby pan Marcos poszedł sam na pole
- wieczorem. - Nie chcę tego robić.
- Czemu? - Bo to złe.
To złe, ale zrobisz to.
Bo nie mam nikogo innego.
Słuchaj.
Pieniądze będą w torbie po chlebie,
pod wielkim kamieniem.
- Dobra. - Jasne? To tyle.
Potrafisz mówić ostro?
Dosadnie.
Czy rozmawiam z ojcem Branci?
Tak, kto mówi?
Mam dla pana wiadomość.
Musi pan iść wieczorem na pole
niedaleko pana domu.
I włożyć pieniądze w torbie od chleba
pod wielki kamień.
- Jest tylko jeden taki kamień? - Chwilka.
Jest tylko jeden taki kamień?
Tak, tylko jeden.
Chcę pogadać o tych 500 tysiącach.
- Nie jesteśmy bogaci. - Mówi coś.
Nie mam tyle. Przykro mi.
- Nie zabijaj za to mojej córki. - Spokojnie, proszę pana.
Nic jej nie jest. Proszę poczekać.
Są zdesperowani. Nie mają tylu pieniędzy.
- Pomóż im. - Powiedz, że weźmiemy, ile mają.
- Proszę włożyć do torby, ile się zmieści. - Kończ już.
Damy panu rabat. Połowę.
Wszystko zrobiłeś nie tak.
Teraz muszę uciekać.
Idź już.
Uspokój się.
Cześć.
Witaj.
Co tu robisz?
- Możemy porozmawiać? - Tak, ale nie tu.
O co chodzi?
- Co słychać? - Wspaniale.
To dobrze.
Zrobisz coś dla mnie, Miriam?
Masz kłopoty.
Wszyscy w barze już wiedzą. Przyciągasz uwagę.
Radzę sobie.
Prawie skończyłem.
Chcę, żebyś przekazała pewną wiadomość.
Dla Berro.
Tobie uwierzy.
- Uwierzy. - Ale czy powinien?
Tak.
Dobrze. Co mam powiedzieć?
Więc...
Powiedz, że załatwiłem sprawę.
Niech idzie wieczorem na pole, za kamień.
I weźmie swoją część.
- Tylko tyle? - Tak.
Niech idzie spokojnie.
- A wszystko pójdzie dobrze. - Dobrze.
Powiem mu. Nie martw się.
Naprawdę?
- A co z nami? - Co?
- Czy my...? - Muszę tylko...
Tylko coś załatwię.
W przyszłym tygodniu jestem wolny.
- Umowa stoi. Zrobię to dla ciebie. - Tak?
Ale zadzwoń do mnie.
Teraz idź już.
Muszę wracać do pracy.
Idź.
Idź, przystojniaku.
Cześć, Berro. Tu Miriam.
Mam dla ciebie wiadomość od białego księcia.
Tak, ale miej oczy szeroko otwarte.
Czekaj!
Czekaj. Cholera.
Co jest grane?
Najpierw znika Branca, teraz Dandão...
Nie mówisz, co powiedział ci Berro. O co chodzi?
- Branca cię nie obchodzi. - Została porwana, do cholery.
Za porwanie idzie się do więzienia.
Jeśli wiesz coś, o czym nie wie policja, masz kłopoty.
- I to wielkie. - Do widzenia, playboy.
Posłuchaj.
Nikt cię z tego nie wyciągnie.
Kiedy kogoś porwę, to przyjdę do ciebie po radę.
Pieprz się.
Wal się!
Dupek.
Co się stało?
Nie rozumiem.
Bo trudno to zrozumieć.
- Branca. - Co?
Dlaczego Jonas cię porwał?
- Nie wiesz? - Nie. Powiedz, proszę.
- Trudno to wytłumaczyć. - Mów.
DO PANA MARCOSA UL. SILVEIRA RODRIGUES 109
Patrz tam.
Już wraca.
Cholera. Co to?
Sukinsyn.
Dobrze, że jesteś. Gdzie jest Jander?
Nie widziałem go.
A co?
Co mu powiedziałaś?
Mów.
Dandão.
Jonas, proszę, zakończmy to.
Powiem rodzicom, że to było nieporozumienie.
Że tego nie planowaliśmy.
Nie planowaliśmy? Nikomu nie powiesz.
- Uwierzą. - Nie.
Nie ma już mamy ani taty.
Jesteśmy tylko ty i ja.
Znajdą ciało. Mamy przerąbane.
- Uciekajmy. - Gdzie? Powiedz mi.
Powiedz.
Gdybym mógł, już bym to zrobił.
Teraz nie ma wyjścia.
Tião już tam czeka.
Kim jest Tião?
Ugania się za mną od dłuższego czasu.
Pracuje dla Dandão.
- Dla Dandão? - Pracował...
Umrzemy.
Czemu się w to wplątałam?
Jesteś ze mną?
Jesteś?
Jesteś ze mną?
Słuchaj.
Skorzystamy z parady i uciekniemy.
- Na paradzie? - Tak.
Pérola zwyciężył na karnawale.
A skoro wygrał, to wieloryb pojedzie jutro na paradzie.
Ty całkiem oszalałeś.
Odbiło ci.
Tak. Odbiło.
Powiedz, że mi ufasz.
Powiedz to.
Nic nie mów. Usiądź.
Siadaj tu do cholery. Szybko.
Siadaj.
Siedź cicho.
Tylko ja mówię. Jasne?
Po pierwsze, przepraszam za włamanie.
Bardzo cię szanuję.
Nie przyszedłbym, gdybym miał wybór.
Twój syn mnie wkurzył. Wkurwił mnie.
Ty nie jesteś dziwką, ale on jest skurwysynem.
Ponieważ cię szanuję, nic ci nie zrobię.
Jeszcze.
Słyszysz?
Jeszcze nie.
Powiedz synowi,
że następnym razem nie będę taki miły.
Spójrz na mnie.
Tu.
Widzisz to?
Przepraszam za wszystko.
Sukinsyn.
Wiedziałem, że twój syn będzie stwarzał problemy.
Mój syn?
Twój syn. To nasz syn, Derval.
Jonas to nasz syn, jak Jander.
To nie powinno mieć miejsca. Powinieneś mi to powiedzieć wcześniej.
Jander.
- Jander, co się stało? Siadaj tu. - Uspokój się.
- Co się dzieje? - Spokojnie.
Co zrobił twój brat?
Nie wiem.
Wiesz, co zrobił twojej matce?
- Powiedz nam. - Wiesz.
Powiedz, synku.
- Mów! - Pomożesz mu?
Tak, jeśli mi powiesz.
- Mów, synu. - Jest tam jakiś samochód?
Tato, na Boga. Pomożesz nam?
- Zajmę się tym. - Pomożesz?
Pomożesz czy nie?
Jander, co do cholery? Zdradziłeś mnie?
- Co to za burdel? - Cicho!
Uspokój się, Derval. To nie dom.
Zwariowałeś?
Pójdziesz teraz na policję.
Sam się oddasz w ich ręce.
- Na pewno zrozumieją. - Jaka policja?
Wiesz, co mi zrobią, jeśli tam pójdę.
- Jeśli chcesz pomóc... - Pomóc ci?
Chcę, żebyś postępował zgodnie z prawem.
Nie wychowałem synów na przestępców.
Gdybyś był moim ojcem, nie oddałbyś mnie glinom.
Nie chcę być znany w okolicy
jako ojciec porywacza.
Przestań, Jonas!
Zniszczyłeś życie mojej mamie, a teraz chcesz uczyć mnie?
Zasraniec.
Zostań.
Poczekaj, tato.
Co zrobisz?
- Co zrobisz? - Ja już wiem, co zrobię.
Zostań. Potrzebujemy cię.
Zostań! Psiakrew!
Chcesz dostać lanie?
- Nie jesteś moim tatą. - Wsiadaj.
Jedź sobie!
Nienawidzę cię!
Nie skleisz tego dobrze?
Panie Nestor,
- mogę pchać wieloryba? - Oszalałeś?
Gdzie masz kostium?
Mama przyniesie go później.
Mój brat chce wziąć wieloryba.
Więc Jonas w końcu się zdecydował.
Idzie tu i prosił, żebym o to zapytał.
No dobrze.
- Powiedz mu, że zaraz ruszamy. - Powiem.
Dalej, chłopcy. Mamy mało czasu.
- Czemu to zrobiłeś? - Czemu nie powiedziałeś mi o Dandão?
Bo nie mogłem.
- Inaczej bym ci powiedział. - Dlaczego go zabiłeś?
Przepraszam, młody.
Przepraszam.
To nie było celowe.
Jak można porwać i zabić nieumyślnie?
- Powiedz. - Zdarza się.
- Jak? - Powiedziałem już.
Powiedziałbym ci, gdybym mógł.
Kiedy to się skończy, powiem ci wszystko.
Ale musisz mi bardziej ufać.
- Musisz ufać swojemu bratu. - Przyrodniemu bratu.
Nie jestem przyrodni.
Jesteśmy braćmi.
Rodzonymi braćmi, braćmi we wszystkim.
Nie słuchaj Dervala.
- To pieprzony pijak. - Nie bluźnij.
Mamy kłopoty.
Jeśli wyjdziemy teraz, zobaczą nas.
- O co ci chodzi? - Pomogę ci.
- Jak to zrobimy? - To musi być najtrudniejsza droga.
Jak?
Na paradzie skorzystamy z okazji i wypuścimy ją.
Załatwiłem nam wieloryba.
Co zrobiłeś?
Powiedziałem Nestorowi, że go chcesz. Zgodził się.
Ale musimy się pospieszyć. Już wyjeżdżają.
To idź tam.
Przyjdę później.
Nie możemy teraz wyjść.
Pojedziemy z nimi i poczekamy na odpowiednią porę.
Wieloryb ruszy, więc się nie bój.
Wewnątrz jesteś bezpieczna.
Jander jest na zewnątrz. Pomoże nam.
Hej, Jonas,
trzymaj.
Jedziemy.
Jazda.
Już.
Dalej, chłopcy. Pchajcie.
Pchajcie.
Lenie.
Spójrz, gliny!
Gliny!
Derval.
- Co się dzieje? - Zajmę się tym.
Branca!
Tekst polski: Iwona Rojek-Walczak